رنج کشد مادر از جفای پسر لیک          آنچه کشیده است هیچ زنج نداند

رنج پسر   بیشتر   کشد پدر اما          چون پسر آدم نشد زخویش براند

مادر بیچاره هر چه طفل کند بد             راندن او را ز خویشتن نتواند

شیره ی جان گر بود به کاسه ی مادر       زان نچشد با به طفل خود نچشاند