معرفی
هانری کارتیه برسون (2004-1908) Henri Cartier Bresson
هانری
کارته برسون، یکی از بزرگترین عکاس های زمان، یک مرد خجالتی بود که عکاسی لحظه ای
(snap shooting) را بعنوان یک هنر امروزی و کلاس بندی شده معرفی کرد.
توانایی منحصر بفردش در ثبت "لحظه قطعی" (the decisive moment)، چشم دقیقش
برای طراحی صحنه، شیوه منحصربفرد کارش و بیان ادبی اش در تئوری و عملی عکاسی٬ وی را
بعنوان یک شخص افسانه ای در میان فتوژورنالیست های همدوره اش مطرح کرد.
کار
وی و شیوه اش یک تاثیر ماندگارو دست نیافتنی داشته است.تک عکسهاوعکس داستانهایش
برای سه دهه زینت بخش معتبرترین مجله های دنیا بوده است ونسخه های مختلف عکسهایش بر
دیوارهای موزه های آمریکا و اروپا نمایش داده شده است.در بازار جهانی عکس وی تاثیر
خود را بخوبی گذاشته است : وی یکی از موسس های مگنوم بوده است،یک آژانس عکس در
نیویورک و پاریس.
هانری کارتیه برسون درسال
1908درچنتلوپ(chanteloupe) فرانسه در یک خانواده ثروتمند ،با فرهنگ متوسط چشم به
دنیا گشود.در نوجوانی یک دوربین معمولی داشت که برای عکسهای تعطیلات از ان استفاده
می کرد و بعدیک دوربین ویزور3*4 را تجربه کرد.اما او همچنین علاقه به نقاشی داشت و
به مدت دو سال در استودیوپاریس تحصیل کرد.این تجربیات در نقاشی دید او را بخوبی
برای ترکیب بندی آماده کرد که به یکی از بزرگترین ابزارهای او در عکاسی تبدیل شد.
در سال 1931 در سن 22 سالگی
یکسال را به شکار در غرب آفرقا گذراندو بعد از بیمار شدن به فرانسه بازگشت. در آن
زمان بود که در مارسی برای اولین بار عکاسی را بطور جدی کشف کرد. این یک تجربه
حیاتی برای او بود.یک دنیای جدید،یک شیوه نو دیدن،یک الهام درونی و غیر قابل پیش
بینی از بین کادر باریک منظره یاب دوربین 35 میلیمتری به روی او گشوده شد وتصور
وخیال او را به آتش کشید.او خاطر نشان کرده است که چگونه در آنزمان خیابان ها را
زیر پا میگذاشته است با یک احساس قوی و آماده برای برانگیخته شدن ومصمم برای به دام
انداختن زندگی وسپری کردن زندگی به یک شیوه زنده ونو.
بدین گونه یکی از نتیجه بخش
ترین مشارکت ها بین انسان وماشین در تاریخ عکاسی روی داد.او به ادامه دادن کارش با
دوربین 35 میلیمتری ادامه داد. سرعت،تحرک پذیری،تعداد زیاد عکس در هر حلقه فیلم و
بالاتر از همه کوچک بودن دوربین و جلب توجه نکردن با شخصیت خجالتی و سریع او
سازگاری داشت.
زمان زیادی نگذشت که او
مانند یک راننده حرفه ای که با دنده عوض کردن ماشین را تحت اختیار دارد ، کنترل
دوربین را کامل بدست گرفت و دوربین به وسیله ای برای وسعت دید او بدل شد.
زمانی که جنگ جهانی شروع شد
، او مدت کوتاهی در ارتش فرانسه خدمت کرد ، تا در جنگ اسیر آلمان ها شدو بعد از دو
تلاش ناموفق از زندان گریخت و تا پایان جنگ به فعالیت های زیرزمینی ادامه داد.
پس از جنگ وی فعالیت
ژورنالیستی اش را با کمک به شکل گیری آژانس عکس مگنوم در سال 1947 ادامه داد.کار با
مجله های مطرح آنزمان وی را به سفرهای گوناگون در اروپا،آمریکا،چین،روسیه وهند
کشاند.
کتاب های فراوانی از کارتیه
برسون در دهه ای 60،50 چاپ شد که معروف ترین آنها "لحظه قطعی" در سال 1952 بوده
است.
یک رویداد مهم در کار کارتیه
برسون نمایشگاه بزرگی از 400 عکس وی بود که در سرتاسر آمریکا به نمایش در
آمد.بعنوان یک ژورنالیست کارتیه برسون لزوم منتقل کردن افکار و احساساتی را که از
دیده هایش بر می خواست،احساس می کرد.
از همین رو عکسهای او بیشتر
واقع گرایانه بودتا انتزاعی.وی احترام زیادی برای نظم در عکاسی خبری قائل بود،به
این عنوان که هر عکس به تنهایی توانایی بازگو کردن یک داستان را داشته باشد.
بینش ژورنالیستی در
واقعیتهای نهفته در انسان و رویدادهای پیرامون او ، احاطه به اخبار و تاریخ و باور
در نقش اجتماعی عکس همه به ماندگاری آثار اوکمک می کند.وی می گوید: شان و مقام
انسان یک سوژه لازم برای هر عکاس خبری است و هر عکسی جدا از اینکه چه اندازه از نظر
بصری و تکنیکی درخشان باشد،نمی تواند موفق باشد مگر اینکه از عشق و روابط انسانی
نشات گرفته باشد و بیانگر انسان در روبرو شدن با سرنوشتش باشد.
تعداد زیادی از پرتره های وی
از افراد مشهور مانند ویلیام فاکنر با روش راحت و درخشان وی در مواجه شدن با سوژه
بدل به تعریف دقیقی از شخصیت سوژه شده است.
کتاب اول برسون افکارش را
بخوبی نمایان می سازد."لحظه قطعی"آنگونه که خود برسون تعریف کرده است عبارت است از:
«شناخت لحظه ای اهمیت یک
رویداد در کسری از ثانیه و همینطور پیدا کردن فرم و ترکیب دقیقی که روح آن رویداد
را بنحو مناسب بیان کند.»
بعضی از منتقدان برسون را
چیزی فراتر از یک شکارچی لحظات نمی دانند.این یک حقیقت است که روش"لحظه قطعی" در
دستان عکاس بی هدف به شکار لحظه ای تصادفی و بی گزینش نزول پیدا می کند.
والاترین نکته کار برسون
نگرش ژرف به احساسات و ویژگیهای انسان و نشان دادن آن در قاب تصویر است که نمی
تواند از روی شانس و اقبال بدست آمده باشد و تنها از استعدادی نادر برمیاید.لحظه
قطعی و شکار لحظات تنها در این تعریف می تواند به سطحی هنری ارتقا یابد.
برسون در کتاب"تحظه قطعی"
نوشته است:
«در عکاسی کوچکترین چیزها می
توانند بزرگترین سوژه ها باشند،ویژگی های کوچک انسان می توانند به موضوعی مهم بدل
شوند.»
بیشترین بخش عکاسی او مجموعه
ای از همین ویژگی ها و جزئیات انسانی است که تصویررا به جهان پیرامون پیوند می دهد.
وی در جهانی تکراری زندگی
میکرد که اتفاق های خسته کننده روزمره مانند انعکاس در گودال گل ولای،تصویر با گج
کشیده شده بر روی دیوار،هیکل سیاه پوش در مه همگی برای وی انعکاس حقایقی بزرگ و
آشنا در ضمیرناخودآگاه بودند.وی شاعری ضدرمانتیک بود که شعر او عکس هایش است و
زیبایی را در موضوعات "همانطور که هستند" و در واقع گرایی مربوط به همین زمان و
مکان کشف کرد.
تمام تصاویر وی با دوربین 35
میلیمتری همراه با لنز 50 میلیمتری و بندرت عدسی تله فتو تهیه شده است،وسیله ای که
در دست تمام عکاسان آماتور یافت می شود.
وی تمامی عکس هایش را با نور
موجود می گرفت و بندرت از فلاش استفاده می کرد.
بوسیله بکار گیری بامهارت
دوربین عکاسی در ثابت کردن یک لحظه در جریان زمان،برسون برای ما گنجینه ای از
تصاویر باقی گذاشته است.ما از دیدگاه وی می توانیم جهان را اندکی بهتر ببینیم و
حقیقت و زیبایی را جایی که حدس نمی زنیم وجود داشته باشد،بیابیم.
هانری کارتیه برسون در روز
دوشنبه 3 اگوست 2003 در سن 95 سالگی فوت کرد.مطابق وصیت اش وی تنها در حضور خانواده
اش به خاک سپرده شد.روحش شاد.
سایتهای مرتبط:
http://www.henricartierbresson.org
http://www.photology.com/bresson
منبع سایت انجمن عکس
شیراز
